Laat die hengel maar vliegen!

Het is nu maandagavond, morgen vlieg ik naar Hongarije. In Budapest ga ik een documentaire groep helpen met mijn audiofiele kunnen. Gewapend met een richtmicrofoon en een telescopische stok wordt de sound-guy langzaam in mij wakker.

We gaan een korte film maken over radiovrijheid en het communisme in Hongarije. Voor de muur viel was er een klein radiostation dat dapper weerstand bood tegen het communisme en zelf op illegale frequenties hun show uitzond. We gaan praten met één van de huidige medewerkers die zelf de tijd voor het vallen van de muur nog heel goed kent.

Het belooft een groots avontuur te worden!

Museumn8 met Jazzberry

Zaterdag 7 november 2009

 

Tijd voor de tweede sessie van de Jazzberry Sessions in Odeon Amsterdam. Het is een bijzondere avond, vanavond is de museumnacht. De museumnacht is een avond waar Amsterdam haar musea ‘s avonds laat opent voor publiek om bijzondere tentoonstellingen mee te maken.

 

Geheel in het kader van dit evenement hebben we met de Jazzberry Sessions een ware kunstbende opgezet. Naast de live band bestaande uit 2 DJ’s, drums, bas, toetsen, saxofoon, zang en percussie was er ook een video artist aanwezig die live op de muziek prachtige beelden in elkaar wist te zetten. Ook kwam het schilders-ensemble Blitzkrieg langs voor een tentoonstelling van hun werk en voor een flink staaltje Live-Action-Painting.

 

Het was een bijzondere sfeer. Een oude zaal (waar zelfs onze grote vriend Wolfgang Amadeus nog heeft gespeeld), grote beschilderde doeken links en rechts, paarse en blauwe verlichting, de band en een volle zaal. Links naast het podium zaten de heren van Blitzkrieg onder het genot van een drankje vol inspiratie te schilderen. Mensen liepen naar het balkon om rustig te zitten kijken naar de schitterende foto’s van Pepijn Vanthoor en het vloeide contreaupolitans!

 

Een geslaagde museumnacht al zeg ik het zelf!

 

Muzikanten, DJ’s, VJ’s, insmijters en schilders allemaal bedankt! En natuurlijk, het publiek, gezellig dat jullie er waren! Grijp nog eens in je jaszak, misschien vind je nog een Jazzberry visitekaartje met leuke extra’s!

De middelbare school

Het is een plek waar overleven de eerste prioriteit heeft en de levensstandaard daarbij achterwege wordt gelaten. Overleven betekent niet geteisterd worden door pesten, geen leraren die een hekel aan je hebben en niet achterblijven in de voetbalteam selectie. Allemaal te realiseren door niet op te vallen. Zolang je in de middelmaat blijft hangen is het goed. Ga je daar buiten, dan val je op, en dan is het verkeerd.

Evolutionair gezien heb je een veel grotere kans op overleven wanneer je met een groep samen leeft: Als enige gnoe die een rivier vol krokodillen wil oversteken heb je veel minder kans dan de gnoe die in een kudde van 1000 diezelfde rivier wilt oversteken.

Maar hoe zit dat dan in de rest van je leven? Is het dan ook het beste om nooit op te vallen? Dat is een vraag die ik gisteren op een feestje stelde waarop eerst volmondig ‘ja, het is beter om niet op te vallen’ werd geantwoord. ‘Stel: je bent een werknemer. Je komt altijd op tijd, altijd krijg je je werk af, niet vaak ziek. Maar je doet nooit iets bijzonders en eigenlijk kent niemand buiten je directe omgeving je naam.’ Over mijn stelling werd hevig gediscussieerd, de bierdopjes vlogen in de rondte. ‘Ja, dat is wel lekker leventje dan’, zei de één. ‘Maar dan krijg je ook nooit promotie’, kwam er van rechts. ‘En als er dan bezuinigd wordt, dan ben jij als eerste de sjaak!’ ‘Oké oké’, zei ik ‘en wat als je ondernemer bent. Is het dan handig om nooit op te vallen?’ ‘Nee natuurlijk niet! Dan koopt nooit iemand je spullen..’

Hoewel het soms erg veilig en makkelijk is om niet op te vallen en mee te gaan in de massa, maak je het jezelf erg lastig in de echte wereld. Eén van de theorieën die ik veel hanteer in mijn werk is die waar Seth Godin sprak over een Purple Cow. Stel: je rijdt over het platteland en je ziet een koe, niks bijzonders. Koeien zijn er genoeg, niet zo speciaal dat je uit de auto stapt om een foto te gaan maken. Stel nou dat je ineens een paarse koe tegen komt. Dan zou je wel even uitstappen om een foto te maken. Die valt op en is waard om te delen met anderen.

Wat kan jij verzinnen dat vreemd of gek genoeg is om met anderen te delen? Dat niet bij de middelmaat past, maar juist eruit springt. Wat zou volgens jou gepest worden op de middelbare school, maar aanbeden worden op de sales afdeling van een tijdschrift?

SACD

Oké even wat anders!

De SACD, het zou hét nieuwe medium moeten worden voor muziek. “De CD klinkt nergens naar en de stereo is stom.” – Aldus de stoffige audiofielen*. Nu zijn we inmiddels tien jaar verder en is, zoals voorspeld, de CD bijna verdwenen*. Maar, waar is die SACD dan?

Eigenlijk zou ik een pol willen houden om te kijken hoe groot het percentage lezers is dat ook daadwerkelijk weet wat een SACD is, daarmee is eigenlijk al de kern van het probleem geformuleerd.

De SACD is een DVD schijfje met daarop muziek, maar in een ander formaat dan de normale CD. De CD gebruikt PCM (Pulse Code Modulation) waarbij 44100 foto’s van 16 bitjes per seconde worden afgespeeld. Deel 44100 door twee en je krijgt de plafondwaarde van de hoogste frequentie, 22050 Hertz (het mensen gehoor gaat vanaf geboorte tot 20000 Hz, dus dat moet oké zijn. Per bitje krijg je 6 dB dynamisch bereik dus met 96dB (dat is veel) moet dat ook best aardig zijn.
De SACD werkt met DSD (Direct Stream Digital) een signaal van geen 16 maar 1 bit. Alleen de frequentie ligt veel hoger: 2,8224 megahertz. Het resultaat is dat de hoogste frequentie tot boven de 100 kHz zit (dat kan je hond ook niet meer horen) en een dynamisch bereik van geen 96, maar 120 dB.

In het kort:
CD - 20 kHz / 96 dB
SACD - 100 kHz / 120 dB

De vraag is nu, is dit fijn? En wat heb ik eraan?
Er is nog 1 groot verschil, de SACD is in surround (en dat is vet).

Maar waarom is het dan niet gelukt om dit goed op poten te zetten?

Na wat onderzoek is me opgevallen dat er niet veel nieuwe muziek op SACD wordt gezet, eerlijk gezegd heel erg weinig van de huidige top 40 is op SACD te vinden. Het enige surround dat we kennen is van de live concerten op DVD. Hoewel het in surround is, is het vaak meer een stereomix met publiek achter.
Ik denk dat toen der tijd de SACD zijn tijd ver vooruit was, er waren niet veel van die simpele surround setups. Het is puur gemaakt voor de audiofiel.

Dus wat kunnen we doen om de SACD, of een ander soort surround medium populair te maken? Want audiofiel of foob, je moet kunnen horen wat het verschil is tussen stereo en surround (tenzij je door aan 1 oor bent uiteraard).

*Dit soort spreuken zijn puur bedoelt om schreeuwerig de aandacht op te eisen en niet gebaseerd op enige waarheid, laat staan nuance.

RIAA wint, en nu?

De RIAA heeft gesproken. Joel moet de $675.000,- betalen.

Illegaal downloaden blijft tegen de wet en de wet is de wet. Dat het een achterhaald fenomeen is dat kan wel zo wezen, maar de wet beweegt langzaam, zeker langzamer dan de technologische ontwikkeling.

Nu is het aan ons de taak om te discussiëren over een oplossing. Een praktische die niet tegen de wet ingaat uiteraard. Het is mooi om te zien hoe de piratenbaai zijn middelvinger hoog in de lucht houdt, echter meer dan vechten tegen de windmolens zal het niet worden.

We moeten pro-actief te werk gaan willen we een goed business model in elkaar kunnen zetten dat de komende jaren voor genoeg inkomsten zal zorgen. Graag hoor ik suggesties.

Is de manier van de RIAA een optie? Overtreders hard aanpakken en angst inboezemen zodat mensen goed opletten of wat ze doen legaal is of niet?
Is de iTunes Store een goede manier? Maar maken ze wel genoeg winst? En de andere legale download portalen?
Of moet muziek gratis, als zijnde reclame terwijl op een andere manier inkomsten gegenereerd worden?

Discussieer er op los zou ik zeggen!

Joel Tenenbaum vs. RIAA

Sinds de opkomst van Napstar aan het einde van de jaren 90 heeft het ‘illegaal downloaden’ een enorme deuk geslagen in de entertainment industrie. CD verkoop is letterlijk gehalveerd, legale download portalen genereren weinig omzet en mensen blijven massaal kiezen voor de illegale variant. Om over de filmindustrie maar te zwijgen.
Illegaal downloaden heeft een enorme invloed op de entertainment industrie. Ik kom dit elke dag tegen binnen mijn vakgebied. Mensen zijn minder bereid om geld uit te geven aan muziek of muziekproducties, omdat muziek minder waard is dan voorheen. Aanbod overstijgt de vraag meerdere malen en het kost je niks. Tenzij de mensen erachter komen natuurlijk.
Hoe het er nu voor staat is dat we een neerwaartse spiraal volgen richting het absolute nulpunt, waarbij muziekproductie bedrijven elkaar doodconcurreren met de ‘meer voor minder’ strategie.

Joel Tenenbaum, een 25 jaar oude PhD student aan de Universiteit van Boston, wordt momenteel door de RIAA (Recording Industry Association of America) aangeklaagd voor $675.000,- (€471.177,87) voor het downloaden en delen van 30 liedjes via het medium Kazaa.

Momenteel wordt Joel bijgestaan door professor Charles Nesson van de Universiteit Harvard Law en een aantal van zijn studenten. Omdat Joel niet over deze hoeveelheid geld bezit zal hij, wanneer hij de zaak verliest, failliet verklaard worden.
Voor de RIAA geldt Joel als voorbeeld voor iedereen die illegaal bestanden van het web afplukt.

Kijk op http://www.joelfightsback.com voor meer informatie.

Is de oplossing die RIAA biedt de beste oplossing? Dus downloaden de kop indrukken en mensen bang maken om bestanden uit te wisselen via het net?
Of is juist het doel van internet om dingen te kunnen delen en proberen we een achterhaald systeem toe te passen op een medium dat heel anders in mekaar steekt?

Eigenlijk zou er een site moeten komen: http://www.yourriaabill.com, een site waar mensen kunnen uitrekenen hoeveel ze de RIAA verschuldigd zijn, gewoon even om dingen in perspectief te zetten.